Na stronie głównej aktualny.

A w dziale „Savior – vivre współczesny” można znaleźć wszystkie felietony tegoroczne.

Ko ko jest spoko

Zastępy rodzimych estetów i tfurców odżegnują się od przeboju na Euro.

Zespół „Jarzębina” wykonał wdzięcznie piosenkę „Ko ko Euro spoko”, a SMSowcy demokratycznie uznali, że właśnie ten utwór powinien rozbrzmiewać na stadionach i poza nimi z okazji Mistrzostw Europy. Mamy oficjalny, melodyjny, z miłym tekstem przebój na Euro? A skąd! Skandal, skandal i jeszcze raz wiocha. Od razu ruszyły do boju rzesze utyskiwaczy i specjalistów od obrzydzania cynaderką – wykonawczynie zupełnie nie przypominają Shakiry, podróba ruskich Buranowskich Babuszek, a najgorsze, że to ludowizna. Tak, ludowizna zabolała najbardziej. Ciemnogród atakuje. Jak my się z tym skansenem pokażemy przed Europą? Pojawiły się nawet bzdurne pomówienia o plagiat. Mel. lud. jest własnością wspólną, wiec to że „Śląsk” czy inne zespoły propagowały tę melodię, tylko świadczy o nośności kompozycji. Natomiast szlagwort czyli rybka – Ko ko Euro spoko, jest wręcz genialny. Wymyślenie zwrotu abstrakcyjnego i chwytliwego zarazem nie jest łatwe. Tekst napisano sprawnie i z poczuciem humoru. Gdy słuchało się pozostałych propozycji, które pretendowały do miana Europrzeboju (a udział w konkursie brały tuzy „branży”), człowiek przecierał oczy i uszy, że tak mierne utwory mogły zawędrować tak wysoko (jak ta piłka z ko ko). Nasi zawodowcy zafiksowali się na jałowych schematach – „Do przodu biało – czerwone Orły, do boju Polsko damy radę bo Grunwald”. Pseudopatriotyczny bełkocik bez odrobiny lekkości. Żyjemy w czasach gdy prawie udało się relegować z przestrzeni medialnej krajowe przeboje. Zastępują je knoty i knociki, umieszczane przez ważnych redaktorów muzycznych na play listach i katowane bez opamiętania.
Finezyjne „Uliczkę znam w Barcelonie… czyli Tajemnica Mundialu” , „A ty się bracie nie denerwuj” czy „Futbol, Futbol” mają następstwo i cieszmy się z tego. Gratulacje dla zespołu „Jarzębina” i nie tłumaczcie się drogie panie nikomu z tego co zrobiłyście. Każdy mógł napisać lepiej. Najwyżej zaśpiewajcie – Ko ko Euro spoko, krytykantom zaś kij w oko. Trzymajmy za to kciuki, żeby hitem Euro 2012 nie było – „Nic się nie stało, Polacy nic się nie stało…”.

10, 17 (czwartek) godz.19:30

KABARET POD EGIDĄ
sezon 45
WOLNE ŻARTY
Cafe MOZAIKA ul Puławska 53 Tel 22 849 68 26

21 (poniedziałek)

29 (wtorek), godz.18:00

ul. 1. Sierpnia 36a – Wypożyczalnia dla Dorosłych i Młodzieży Nr 28,
Spotkanie autorskie

Info

1 i 2 maja wraz z Bartkiem Miecznikowskim nagraliśmy 18 piosenek na płytę – „Na ochotnika do psychiatryka”.

Oto zestaw piosenek, które będą stanowić to wydawnictwo. Płyta ma się ukazać pod koniec czerwca lub w pierwszej połowie lipca.

Potęga grilla
Śmiech
Na ochotnika do psychiatryka
Wolność słowa i krowa
Mule w Brukseli
Tera era twitera
Elyty, nasze elyty
Hardy bard
Spleen made in Poland
Ogłoszenie
Historia na nowo
Dziób Pingwina
Prezydencja ech! Prezydencja ach!
Ekosystem blues
No i wiosna
Ot, Wesele
Leśniczówka Pranie
Na tej Ziemi

Ryszard Makowski wywodzi się z ruchu studenckiego lat osiemdziesiątych, zdobywał liczne nagrody na Festiwalach Studenckich, w latach dziewięćdziesiątych współtworzył kabaret OT.TO, obecnie współpracuje z kabaretem „Pod Egidą” . Pisze książki – „Miłość czy sport” i „Miłość czy pieniądze”, publikuje w prasie (ostatnio „Uważam Rze”), największą jednak jego siłą są spotkania z publicznością. Piosenki Ryszarda Makowskiego są różnorodnie tematycznie. Od piosenek o Warszawie, przez utwory liryczne do satyr, nie wyłączając politycznych. Wszystkie łączy wrażliwość słowa i niebanalna obserwacja rzeczywistości. Autor cały czas powiększa swój bogaty repertuar, więc każdy jego występ ma elementy premiery.

W tygodniku „Uważam Rze” (poniedziałek)
Zamieszczam felietony satyryczne
„Savoir – vivre współczesny”

Piosenki można posłuchać na stronach „Rzeczypospolitej”.

To jest jedna z lepszych piosenek jakie udało mi się napisać.
Nagranie z 28 stycznia 2010 roku w DK „Działdowska”.

Polecam mój najnowszy „hicior” .

Nie był grany w mediach, ale przyjdzie jeszcze jego czas.

Piosenkę nagrał i urozmaicił  Staszek Bokowy.

W projekcie udział wzieli:

Bartosz Miecznikowski – gitara
Wojtek Król – gitara basowa
Ryszard Makowski – gitara, śpiew

Chórki

Małgosia Janek
Zuza Pytlińska

Biura detektywistycznego raczej nie otworzę. Najpierw wypytywałem Malwinę, gdzie się mają spotkać. Niby od niechcenia wypytywałem, jednak po siedemnastym razie (czy coś koło tego) zwyczajnie mnie zrugała.

– Co ci za różnica? Gdzie pójdziecie i gdzie pójdziecie? Mam teraz ważniejsze sprawy na głowie, a nie, gdzie pójdziemy. Ja nie mam pojęcia, jak z nim gadać…

– Po angielsku.

– Odczep się! – naprawdę była zła. Takiej jej chyba nie widziałem. Dobrze, że nie pali, bo by pewnie ze dwie paczki wyjarała.

Jak tylko wyszła, to ja też szybko za nią. Ciężko jest śledzić kogoś, kto cię zna. Odradziłem jej, żeby jechała samochodem, więc złapała taksówkę. No to ja też musiałem się wykosztować, natomiast mogłem rzucić taryfiarzowi tekst z amerykańskich filmów.

– Za tamtą taksówką!

Kierowca przeszedł jednak błyskawicznie na dialog z filmów krajowych.

– Takich klientów to lubię – zaczął.

– Jakich?

– Co im żona rogi przyprawia.

– Coś pan? Jakie rogi?

– Każdy tak mówi. To po co ją pan śledzisz?

– Jedzie się spotkać… – jak mu powiem, że z jednym facetem, to bez sensu – z koleżanką i chcę sprawdzić, czy ta koleżanka to jest ładna laska?

– Tere-fere.

– Jedź pan lepiej.

– Dobrze, jadę.

– I tego się trzymajmy.

Warszawscy taksówkarze są najmądrzejsi na świecie. O życiu wiedzą wszystko i nic ich nie zaskoczy. Ten też wiedział, żeby stanąć dyskretnie. Pod tym względem zawodowiec. Dałem mu tak ze dwa złote górką, za czynny udział w akcji. Akurat jak gramoliłem się z taryfy, obaj widzieliśmy Johna podchodzącego do Malwiny i całującego ją w policzek na powitanie.

– No i co, szefie? – taksówkarz nawet nie tryumfował, raczej był rzeczowy – zawsze mówią, że się umówiły z koleżanką, jak mogie co doradzić, to daj mu pan od razu w mordę, a ją za kudły i na chatę. Jej dołożysz pan już na miejscu. Mogę zaczekać.

– Nie, dziękuję.

– Dobrze radzę.

Tak że na początek zostałem detektywem-rogaczem. Skradałem się za nimi przy murze, uważając, by mi gdzieś nie zniknęli. Na szczęście Malwina była pochłonięta rozmową z nim i nie oglądała się za siebie. Normalnie człowiek nie ogląda się za siebie i pod tym względem moja narzeczona okazała się całkiem normalna. Innych odchyłek zresztą także u niej nie odnotowałem jak na razie. Wyjdą po ślubie.

Doszli Foksal prawie do końca i wybrali jeden z ogródków. A ja schowałem się w bramie przy wejściu do „Teatru Sabat”. Wymknąłem się jeszcze do kiosku po gazetę i wróciłem na punkt obserwacyjny. Malwina niefortunnie siedziała prawie przodem do mnie. Rozpatrywałem, czy nie zrobić dziur na oczy w papierze. Zrezygnowałem z tego oklepanego numeru.

Złożyłem gazetę i przysłaniając twarz, wychylałem się co chwilę. Szatniarz z teatru, bezrobotny w ciepłych miesiącach, wyszedł przed bramę. Niby go zupełnie nie obchodziłem, ale w popołudniowej nudzie i taka możliwość rozerwania wydawała mu się atrakcyjna.

Następowała piramida zdarzeń – obserwowałem i byłem obserwowany. To jego bezczelne filowanie na mnie było irytujące. Nawet się nie zasłaniał gazetą. W zasadzie powinienem odszukać przez radiotami mojego doradcę zza kółka, na pewno by coś wymyślił.

Postałem tak z godzinę. Tamten obejrzał mnie dokładnie ze wszystkich stron. Na koniec zjawił się patrol policji. Szatniarz ich musiał powiadomić.

– Można, obywatelu, dowód prosić?

– Proszę bardzo.

Dopiero teraz się spostrzegłem, że jestem bez dokumentów.

– Nie mam, zapomniałem wziąć z domu – zreflektowałem się poniewczasie.

– Co tu robicie?

– Stoję sobie.

– Stoicie i gazetę czytacie – drugi z policjantów doprecyzował fachowo sytuację.

– Przepraszam, jestem o coś podejrzany?

– Nie.

– Musimy sprawdzić waszą tożsamość. Nic nie macie? Prawa jazdy też? – drugi z policjantów.

– Nie mam przy sobie

– A trzeźwi jesteście?

– Jak najbardziej.

– Coś niewyraźnie wyglądacie.

– Mam kaca. To chyba nie jest karalne?

Okazało się, że nie jest. Poszli do szatniarza, zamienili z nim parę słów i oddalili się nieśpiesznie.

W tym czasie Malwina zniknęła. Polazłem więc do domu. Zaraz mi się wyświetliła na ekranie komórki.

– Cześć, gdzie jesteś?

Pytanie proste, ale co powiedzieć. Miałem być w domu. No to jestem w domu.

– W domu, a gdzie mam być?

– Bo dokładnie takiego samego faceta jak ty widzę na Nowym Świecie.

Jej głos słyszałem i w słuchawce, i tuż za mną.

7 maja jest premiera mojej drugiej książki  „Miłość czy pieniądze”.

Druga najlepsza męska książka dla kobiet.

Rafał Ziemkiewicz

Rysiek słynie z tego, że regularnie mnie zaskakuje i nie da się go zaszufladkować.  Gdy już byłem pewien, że znam go jako sprawnego kabareciarza okazało się, że drzemią w nim talenty niezłego organizatora. Gdy sądziłem, że ostatecznie czeka go los dobrego menagera Rysiek ponownie zabrał się za muzykę, a potem skutecznie przerzucił na… cięty polityczny komentarz. Teraz pisze książkę za książką. Czy więc jest pisarzem? Jak znam życie lada moment znów nas czymś nieźle zaskoczy! Ciekawe czym?

Roman Czejarek – Lato z Radiem

„Miłość czy pieniądze” Ryszarda Makowskiego (tekst promocyjny)

W niespełna pół roku po debiucie literackim (Miłość czy sport) znany satyryk Ryszard  Makowski proponuje kolejną dowcipną i  przyjemną w odbiorze powieść,  ze zwartą, a momentami zaskakującą fabułą.
Miłość czy pieniądze to dalsze perypetie redaktora sportowego Ryśka i jego narzeczonej, a zarazem przełożonej – Malwiny.  Tym razem kanwą powieści jest poszukiwanie przez głównego bohatera pracy, po dyscyplinarnym zwolnieniu z redakcji gazety (nie bez znaczenia były tutaj dwa drinki w pubie „Pod Kogutem” oraz zemsta Naczelnego, głównego antagonisty Ryśka).
Znalezienie nowego miejsca zatrudnienia okazuje się dosyć trudne, nawet w takim mieście jak Warszawa. Romans z Malwiną przechodzi sinusoidalnie przez lepsze i gorsze momenty, ale udaje się doprowadzić do oświadczyn na Wielkanoc i związek osiąga stan oficjalnego narzeczeństwa.
Jeśli ktoś poszukuje książki, by wytchnąć przez chwilę, to Miłość czy pieniądze jest idealną propozycją. Drugi raz udało się Ryszardowi Makowskiemu stworzyć opowieść bez sztampy i banału.
Miłość czy sport była reklamowana sloganem wymyślonym przez Rafała Ziemkiewicza – „Najlepsza męska książka dla kobiet”. Miłość czy pieniądze można polecieć jako „Drugą najlepszą męską książkę dla kobiet”.

27 listopada ukaże się książka „Miłość czy sport”

Najlepsza męska książka dla kobiet.

Rafał Ziemkiewicz

Dawno, dawno temu, choć nie tak dawno, żeby zapomnieć, uczyłem WF –u w XXVI LO w Aninie. W czwartej klasie był chłopiec z rudą, rozwichrzoną czupryną, którego rozpierała energia. Grał we wszystko – siatkówkę, piłkę ręczną, koszykówkę i szachy. Tym chłopcem był Rysiek Makowski, którego książkę o perypetiach redaktora sportowego, chciałbym dzisiaj państwu polecić.

Włodzimierz Szaranowicz

Notka prasowa

W czasach parytetu, gdy kobiety wypierają mężczyzn, ze sfer życia zawodowego zarezerwowanego do tej pory wyłącznie dla panów, są jeszcze bastiony  broniące przywilejów rodzaju męskiego. Choćby działy sportowe redakcji prasowych. Bo czy kobieta może być specem od piłki nożnej, hokeja, żużla bądź boksu? Niby może, ale to jest jakieś zaprzeczenie odwiecznych praw natury. Natomiast przypadek – kobieta szef redakcji sportowej, to już kuriozum na miarę światową.

Taka sytuacja się jednak zdarzyła. „Miłość czy sport”, opowiada historię, w której   męska ekipa dziennikarzy sportowych musi stawić czoła nowej szefowej Malwinie Stern. Pasjonujące potyczki mają miejsce w redakcji warszawskiego pisma, w pubie „Pod kogutem”, w Sopocie czy w mieszkaniu narratora – Ryszarda. Można uznać, że rozgrywka kończy się remisem (słowo miłość w tytule nie jest użyte przypadkowo),  ale zanim do tego dojdzie, zdarzy się wiele zabawnych perypetii, które lekkim piórem opisał Ryszard Makowski.
Ryszard Makowski – satyryk i kabareciarz, znany miedzy innymi z Kabaretu OT.TO i kabaretu „Pod Egidą”, ostatnio zajmuje się także pisaniem. „Miłość czy Sport” jest jego debiutem literackim.
Książka  jest bardzo przyjemna w odbiorze i wybitnie  poprawia czytelnikowi humor.

27 listopada będzie premiera płyty „Pęc ze śmiechu”.

NOTKA PRASOWA

„Pęc ze śmiechu” jest to płyta kabaretowa z autorskimi piosenkami Ryszarda Makowskiego. Artysta w latach osiemdziesiątych zdobywał nagrody na festiwalach studenckich (I nagroda OPPA,1984, II nagroda na Festiwalu Piosenki Studenckiej w Krakowie,1986). Był filarem kabaretu OT.TO. Od 2003 r. Obecnie współpracuje z kabaretem „Pod Egidą”, prezentuje swój recital „Pęc ze śmiechu”, gra rock’n’rolla z kapelą, a przede wszystkim dużo pisze – piosenki, wiersze, sztuki teatralne, powieści, scenariusze, skecze, opowiadania.
Płyta zwiera dwadzieścia cztery piosenki zagrane w studenckim stylu czyli „pod gitarę”. Ich siłą jest przekaz tekstowy, chociaż melodie  też nie przeszkadzają w odbiorze, Obok piosenek ewidentnie drwiących z naszych „celebrytów” – „Ratujcie mnie czyli nie lataj Lufthansą”, „Kazio i Izabel” czy „Och, ten Lechu!” są utwory refleksyjne – „Cukierek Wolności”, „Rozczarowana Dorożka”, „Ławeczka” a nawet liryczne „Halabarda” czy poświęcona Zbigniewowi Cybulskiemu „Bim- bom”.